فرهنگ و سیاست

از نظر نویسنده، مبنای عملکرد ایران در حوزه سیاست خارجی، مفهومی به نام عقلانیت دولتی تشیع است و این مفهوم، قبل از هر چیز به آرای حضرت امام (ره) و برداشت نوین وی از فقه شیعه به عنوان عاملی که می تواند بصورت تمام عیار در حوزه سیاست داخلی و خارجی ورود کرده و در آن نقشی موثر ایفا نماید، متکی است. در این تئوری، برداشت تئولوژیک از  لزوم ورود عنصر مذهب به حوزه سیاست خارجی، و پیگیری سیاست های هویتی، می تواند با بکار گیری گفتمان رئالیستی در حوزه روابط بین الملل، به تشکیل یک "ام القری" و یک "مرکز" اسلامی-شیعی بیانجامد که این مرکز به حمایت از "پیرامون" پرداخته و در مواقعی،  می تواند از پیرامون برای دفاع از خود کمک بگیرد.

 
نسل ما نسل گردش قرن است. نسل پایان هزاره. این فرصتی است برای زیستن در دو فضای متفاوت، و البته پیوسته. قرن دود و آتش و وحشت (قرن بیستم)، که بی تردید یکی از خشن ترین اعصار زندگی بشر بوده است، پشت سرگذاشته شده است و با ورود به قرن بیست و یکم، بشریت با خوشحالی و البته تردید، امیدوار بود (وهست) که قرن جدید شاهد خشونت کمتری باشد، و اخلاق و کرامت انسانی که پارادایم انبیای الهی بوده است، جایگزین رئالیسم جنگ طلبانه مبتنی بر نگاه امنیتی گردد.